Meer! Meer! Meer!

Ingeschreven voor een tweede jaartje naailessen, hoera!

Misschien krijg ik die stapel leuke (tweedehands)stoffen dan eindelijk weggewerkt en zo heb ik weer een excuus om er nieuwe te kopen! Voor inspiratie ga ik graag eens piepen op Marthes blog. Piep maar eens mee, het is de moeite.

Geduld is een mooie deugd

Verhuizen, het is wat. En dan had hij net de juiste gordijnen gevonden die perfect bij zijn zetel en zijn karakter passen en dan zijn die ramen in die nieuwe loft toch wel smaller en minder hoog dan die ramen van zijn vorige stulpje, zekerst! Vervelend. Tenzij je een zus met een naaimachine hebt.
Dus kon ik eindelijk nog eens ruilen! Ik heb die gordijnen van mijn broer in 2 gedeeld, ingekort en versmald in ruil voor een lekkere verrassing. Jeuj, spannend!
(Hij heeft ongeveer een half jaar op zijn gordijnen moeten wachten, dus ik geef hem ook wat tijd...)

foto Andries Vangeel

De Buit

Mormel, Beest en Monster zijn naar de rommelmarkt geweest. En we hebben ons een beetje laten gaan.

Wat het Beestje kocht:

Strips, spelletjes en een dvd-box, maar de hoofdprijs zie je links:The Sonorophone, een draagbare platenspeler die je zelf moet opdraaien. Er hoort een hele stapel klassieke muziek bij. Kunnen we plaatjes draaien op onze picknick. Romantisch, he.

Wat het Monster kocht:
Rechtsboven zie je een opgevouwen kleedje dat ik enkel voor de mooiheid van het stofje heb gekocht. Dat wordt dus nog omgebouwd tot kleedjes voor de dochter.
Die jongleerballetjes, tja, ik kan er niks aan doen. Ik moet die balletjes kopen als ik ze zie op een rommelmarkt. Ik heb er dus al wel wat. Niet dat ik dat echt kan, jongleren. Maar ik heb tenminste meer dan genoeg balletjes in huis om te oefenen!

Wat het Monster voor het Mormel kocht. Een olifantenmasker moet toch iedereen hebben, niet?

Geboortecadeau

Zoals ik al geschreven heb, bestaat er voor elk knuffeltje een gedroomd kindje - of voor elk kindje een gedroomd knuffeltje, naargelang vanuit welk point of view je denkt (Ik heb lang gedacht dat het point of you was, wat eigenlijk ook nog niet zo gek is, als je er even over nadenkt...)
Voor Arthur moest ik niet lang zoeken, het was meteen duidelijk dat er een paardje bij hem zou willen wonen. En magneetlettertjes natuurlijk.
Welkom op de wereld, Arthur! En veel speelplezier met grote broer Rik!

Wat ons meisje ziet als ze op de verzorgingstafel ligt

En wat ik zie als ik voor de verzorgingstafel sta:

Dit knutselwerkje vond ik op madebyjoel.com, een supersite van een vriendelijke ontwerper die alles gratis deelt met zijn lezers! Een kartonnen pizzadoos verknipt, gekleurde achterkantjes uit de snail mail gevist, printen, touwtje, alles vastplakken, klaar!

Dju toch

Dat past dus weer volledig in mijn kraam! Een website die je vertelt wat je met je restjes eten kan aanvangen. Jeuj! Jeuj, zeg ik!

Noteren wat je van eten weggooit, is voor mij een goede stok achter de deur. Ik gooi minder weg. Ik moet wel toegeven dat er vandaag 2 platte kiwi's van de ijskast naar de vuilbak verhuisden. En dat ik dat erg vind. Want ze kwamen van ver. En dat vind ik op zich al erg. Ik probeer me in te houden om eten te kopen dat van ver komt. Boontjes uit Kenia en Egypte kan ik laten liggen. Tomaten uit Spanje ook. Overgevlogen kiwi's, bananen, blauwe bessen en avocado's niet. Dju toch.

2 x zelfgemaakt

Zowel het minimeisje als de minikaptrui. 2 keer trots.