Ceci n'est pas une boîte

Beest kreeg van al dat koers kijken nood aan een nieuwe mountainbike en dat speelgoedje is gisteren na lang wachten eindelijk aangekomen. Nu weet iedereen die mini-mensjes in huis heeft dat een doos eigenlijk geen doos is, maar wel een kasteel of een boot of een vliegtuig. Of een klein paradijsje waar je dankzij wat blokken en een dikke stift je eigen wereldje kan creëren met parken, windmolens, treinsporen, boerderijen, een vijver, brandweerkazernes en een circustent. Zo geschiedde.

Rekub

Oooh, wat zou ik graag zo snel mogelijk in dit restaurant gaan eten. Restaurant Rekub kookt met producten die de supermarkten niet verkocht krijgen. Een scheve komkommer, fruit met een klein deukje,  vlees dat niemand koopt omdat het voor morgen verwerkt moet worden. Allemaal producten die perfect eetbaar zijn, maar toch gered moeten worden voor ze in de vuilbak belanden. Top dat dit pop-uprestaurant in Antwerpen dit doet! Ik hoop dat ze elke avond volgeboekt zijn. Ik ga nu meteen een tafel reserveren, jij ook? Dat kan hier.

We hebben het gehaald!

Toeters en bellen, we hebben het gehaald! 2,5 jaar geleden gingen we een weddenschap aan om de poep van ons mormeltje enkel in wasbare luiers te hullen. We waren dat sowieso van plan, maar onze vrienden zetten er een weddenschap tegenover, dat lees je hier. Toegegeven, het was wel eens wat zwoegen om de was rond te krijgen en ons meisje is wel eens een enkel keertje thuisgekomen van de crèche met een wegwerpexemplaar omdat een goedbedoelende verzorgster me wat was wou besparen, maar wij hebben nooit een pak wegwerpluiers in huis gehad. En nu is onze meid al zo groot dat ze sinds een half jaar op het potje gaat. Missie geslaagd!

En nu is er ook een opvolger. Sinds 19 mei hebben we weer een mini-versie van onszelf in huis, namelijk Freggel. De piepkleine luiertjes zijn dus weer bovengehaald. Geen weddenschap deze keer, maar wel evenveel enthousiasme bij onszelf. We hebben wel een extra pak inleggers moeten aanschaffen want Freggeltje doet zijn best om ons genoeg was te bezorgen, waardoor ik met de bestaande voorraad al eens met een haardroger aan de slag moest om de doeken op tijd droog te hebben. Even langs kudzu.be voor een extra pak en dus minder was-stress.

Nog blij nieuws: We hebben ook al 4 vrienden/familieleden warm kunnen maken om gNappies te gebruiken, dus dat zijn dan ondertussen weer 6 kinders die 8 ton plastiekafval voorkomen! Jochei!

Mira en Patapoef

eco-Freggel

Ons Freggeltje krijgt ook een eco-start! Hij draagt de wasbare luiers van Mormel en een hoop neutrale kleertjes van Mormel kunnen ook opnieuw uit de kast. Hetzelfde geldt voor noodzakelijke babyspullen en heel wat speelgoed. Bovendien komen mijn lieve vriendinnen weer aandragen met massa's kleertjes van hun zoontjes (Merciiii!). We hebben dus geen geboortelijst gelegd voor Freggel. In plaats daarvan openden we een Triodosrekening voor hem. In tegenstelling tot andere banken investeert Triodos in sociale projecten, duurzame ontwikkeling en cultuur. Strak plan, lijkt me.

Ook zijn 'doopsuiker' heeft een eco-tintje. Omdat ik van zonnebloemen hou, deelt Freggel zonnebloemkoekjes uit. Maar om niet meteen bij de start van dit nieuwe leventje een hoop afval te veroorzaken, kregen die koekjes een speciale verpakking. Elke freggelbewonderaar krijgt namelijk 2 zonnebloemzaadjes mee in een plantbaar potje met droge mest erin, met daar dan die koekjes bovenop (en een papiertje ertussen, geen zorgen!). Ik kon me niet inhouden om zelf nog iets te knutselen, dus er hangt aan elk potje een vilten zonnebloemmagneetje. 

Je moet er iets voor over hebben

Al gedaan...                               Nog te doen.

En zo hebben we binnenkort eindelijk een hele kast met glazen die bij elkaar passen! De oude bonte verzameling verhuist dan naar de garage. Die glazen kunnen nuttig zijn bij tuinfeestjes want dan durft er al eens eentje te sneuvelen en dat valt niet zo erg op bij bonte verzamelingen.

Familietrekje

Dan heb je vakantie en dan zet je wat nuttige dingen op de to do lijst. En dan sta je maandagmorgen ziek op. Lijstje de vuilbak in. Niks doen en genezen in de plaats. Maar om toch koppig iets nuttigs te doen, nestel ik me met een brandende keel, kloppend hoofd en pijnlijke oren samen met een kopje thee en naald en draad in de zetel. Herstelwerkjes! Hier slingeren al eventjes 2 grotemensenjassen, een mannentrui en een vestje van ons meisje met gapende gaten rond en dit is het uitgelezen moment om ze aan te pakken.

Al naaiend op de zetel denk ik terug aan mijn oma. Zij was naaister en maakte duffel coats, hippe zomervestjes en meer van dat moois voor al haar kleinkinderen. En ze kon niks weggooien. Dat gen heb ik van haar geërfd. Dozen vol oude knopen lagen te wachten tot die ene gelijkaardige knoop van je broek sprong. En dan ging oma aan de slag, terwijl je boven een kop dampende zelfgemaakte soep toekeek en opa ondertussen voor zijn plezier je schoenen stond op te blinken.  Zo liefdevol eigenlijk, die kleine handelingen.

Wat ik spijtig genoeg niet geërfd heb van oma, is haar sokkenstoppersgen. Op reis in Edinburgh tikte ik op een rommelmarktje nochtans een prachtige ouderwetse houten  'mushroom' op de kop. Dat ding steek je dan in de hiel en dan kan je gaten wegtoveren met naald en draad. Maar het gaat me toch wat te ver, sokken stoppen. Ik koop gewoon nieuwe sokken. Dat zou mijn oma niet gedaan hebben;  repareren die handel! 
Maar er werd ten huize oma en opa wel meer 'gered' in plaats van weggegooid. Zo herinner ik me ook hoe je bij een logeerpartijtje bij hen wakker werd met de geur van spek met eitjes en dat je dan na dat heerlijke ontbijt met een boterham door de pan mocht om het spekvet op te soppen. En dat het velletje dat op de warme melk kwam ook op een boterham ging. Niks ging verloren. Mooie oude tijden. Heel erg hip eigenlijk ook,  want het was consuminderen avant-la-lettre: niets weggooien, maar het beste maken van wat je hebt. 
Een trip to Memory Lane, heerlijk. Misschien moet ik wat vaker ziek op de zetel hangen. En toch maar eens echt leren hoe ik sokken moet stoppen.

Besmettelijk!

Ons meisje heeft de recycleer/upcycle/hergebruik-microbe nu ook te pakken! Op de rommelmarkt vonden we een leuk houten tafeltje en stoeltje op perfecte Mira-hoogte, maar het zag er allemaal wat afgeleefd uit. We namen het toch mee naar huis, beest en mormel gingen aan de slag en het resultaat mag gezien worden! Weer een zieltje gewonnen!

Wie bij de hond slaapt...

Mijn vent is ook aan het upcyclen geslagen. Als whiskyliefhebber heeft hij veel, heel veel flessen staan en af en toe geraakt er al eens eentje leeg. Vaak zijn dat mooie dingen die het niet verdienen om zo maar in de glasbak te belanden. Dus heeft hij een glassnijder gekocht en nu kan hij van die lege flessen iets moois maken, zoals vazen (die bv ook te koop zijn in de topwinkel Rewind, maar daar wel wat duurder zijn), glazen, lampen of originele kapstokken met de teutekes. 
Weer een zieltje gewonnen voor het upcyclen! We gaan de hele wereld veroveren, whoehoew!

 

 

Van moeder op dochter op kleindochter

Als kind vond ik het heerlijk om met mijn mama broodpudding te maken met oud brood. Brood in stukjes scheuren, melk- en eiermengsel erover, oven in, smullen maar. 

Nu vind ik het nog steeds fijn, vooral ook omdat er zo geen restjes in de vuilbak belanden. Dus doe ik hetzelfde met dochterlief. Zitten we samen brood te scheuren en eieren te klutsen. De zompige rozijnen laten we achterwege, wij doen er lekkere chocolade en nootjes bij of appeltjes, amandelen en kaneel. En een schepje pudding, want zonder pudding is het geen broodpudding, zegt het lief. Benieuwd of het dochtertje later ook met een kleintje in haar keuken ongeduldig zal zitten wachten tot hun zelfgebakken broodpudding-naar-mama's-recept-maar-met-een-eigen-twist uit de oven kan.

de opwarming: 3 generaties ondersteboven op een rij

the making of

en als de helft al opgesnoept is

Lettertjes, lettertjes, lettertjes

Geruild voor een heerlijk zelfgebakken brood boordevol gezonde pitjes. Merci, Peggy!

Peuterpret en smosserij

Oké, we zijn er wat laat mee, maar ons meisje moest haar nieuwjaarsversje voor meter en peter nog zeggen. Dus komt de bende naar jaarlijkse traditie (die vorig jaar van start ging) wafels eten bij ons thuis. En Mira geeft dan ook een kleine attentie aan haar meter en peter. Vorig jaar gaf ze een geitje en een schoolbord (van Oxfam), dit jaar is het zelfmaaksnoeperij: een pot met alles erin om koekjes te maken! En dat het écht een cadeautje van Mira is, zie je hier:

Van oud naar nieuw

Ik gooi niet graag iets weg, ik denk dat dat op deze blog al wel duidelijk is geworden. Maar met een kalender van het vorige jaar kan je niets meer natuurlijk... Natuurlijk wel! De spreukenkalender van tijdschrift Flow vermeldt geen dagen of jaren, enkel datum en maand, dus die is ideaal om door te geven! Dat heb ik de voorbije jaren dan ook trouw gedaan. Nu gaat de 'oude' kalender van 2014 naar Ellen, zij geeft de kalender van 2013 dit jaar aan Natalie en Natalie geeft de kalender van 2012 weer door aan iemand anders en zo gaat dat door en door en door. Oneindige recyclage, dus. 'Hoera, hoera, hoera,' juicht mijn innerlijke recyclagefreakje dan. Hoera!

Creativi-tijd

Soms is het wat té, met al die feestdagen. Cadeautje. Cadeautje. Nog een cadeautje. En nog maar eentje voor de nieuwjaarsbrief. Om dat een beetje te compenseren, koop ik voor mijn oudste metekind geen cadeautje voor nieuwjaar, maar plannen we rond die tijd steeds een meterdag. Dan komt die grote kleine meid een middagje knutselen - met recyclagemateriaal. Dit jaar hadden we een heerlijke middag vol meidengetater en geknoop ondertussen, waardoor die grote kleine meid hiermee naar huis ging.

Lampje uit de kringwnkel, oude bekleding weggeknipt en vervangen door restjes stof die we eraan geknoopt hebben. Dat idee heb ik schaamteloos gepikt op Pinterest! Whoop whoop voor Pinterest!

Minder verpakkingen!

Stapeltjes heb ik ervan liggen. Kleine plastieken zakjes met vrolijke tekeningen, blijkbaar speciaal gemaakt om verjaardagstraktaties voor school of crèche in te verpakken. Toegegeven, er was steeds allerlei lekkers in te vinden: koekjes, rozijntjes, nog koekjes. Dat alles werd razendsnel opgesnoept door ons mormeltje. Maar wat dan gedaan met die kleine verpakkingszakjes? Ze zijn te klein om als vuilzakje te hergebruiken en ook te vaak met stift gepersonaliseerd om opnieuw als cadeauverpakking in te zetten. Voorlopig is de enige oplossing: in de speelkeuken van mormeltje leggen, dan kan ze winkeltje spelen.

Maar bij de voorbije 2 verjaardagen van ons trolletje heb ik toch geprobeerd om die zakjes te vermijden. Het eerste jaar werd het een feestelijk doosje, gevuld met rijstkoekjes (want dat at ze zelf graag) en  rozijntjes. Het doosje kon zo hergebruikt worden als kerstboomversiering!

Dit jaar ging ik voor nog minder verpakking en nog meer recyclage: de kindjes van de crèche kregen allemaal een puzzeltje - per 4 in 1 doos te koop, hoera! Uit de dozen knipte ik een kleine afbeelding van de volledige puzzeltjes, om het gepuzzel wat te vergemakkelijken. Nu de eigenlijke verpakking nog: een restje wol om de stukjes bij elkaar te houden, meer moet dat niet zijn. Maar dan moesten de kindjes natuurlijk nog weten van wie de traktatie kwam en dat kon ik moeilijk met een viltstift op een touwtje schrijven... Gelukkig heb ik last van verzamelwoede en kan ik dus gewoon een kastje induiken om daar iets op te vinden. Toen Mira geboren werd, had Rataplan per toeval een voorstelling onder leiding van zangeres Mira en dat stond in sierlijke letters op hun affiches. Dus ben ik daar op het einde van de maand alle - ja alle - overtollige affiches gaan ophalen. Die fungeren hier niet alleen als tekenpapier, maar vooral als voorraad naamlabels. 'Twee' erop gestempeld en zo krijg je dus een heel minimalistische verpakking, die er toch leuk uitziet! 

De verzorgsters van de crèche kregen smeltchocolade, verpakt in een mooie bladzijde uit het leuke tijdschrift Flow en we konden ook de stempel van Mira's geboorte nog eens bovenhalen: Mira trakteert op chocomelk. Kan niet mis.

Jarig!

Dan heb je een kroon nodig! En slingers! Als je dan met een moeder zoals ik opgescheept zit, wordt dat niet opgelost met een ritje naar de winkel, maar zal dat eigenhandig en vooral zo veel mogelijk met recyclagemateriaal gemaakt worden. Arm kindje, hoor ik je denken. Dat begrijp ik, maar ik kan het niet laten! Ik dus aan de slag. De vlaggetjes had ik al voor haar eerste verjaardag genaaid uit grotendeels overschotjes stof. De kroon van vorig jaar was heel leuk, maar een 2de verjaardag vraagt toch om een nieuwe kroon. Ik dook in mijn kast en viste er het perfecte materiaal uit: velcro die mijn vent overhad van een projectje, 2 gehaakte bloemen die mijn mama ooit gehaakt heeft, dikke vilt (gemaakt uit gerecycleerde PET-flessen, van winkel Rewind) en kleurrijke lintjes die ik altijd uit de mouwen van t-shirts knip - er zitten van die lintjes aan om je t-shirts op te hangen, maar die van mij liggen op stapeltjes in mijn kast, dus ik knip ze eruit voor je-weet-maar-nooit-welk-knutselproject en ze zijn al eens van pas gekomen zoals je in dit blogbericht leest. 

Knipknip, knoopknoop, naainaai, kroon klaar!

Soms is kapot echt kapot

 

Hij heeft bijna 7 jaar lang al mijn financiële geheimen, klantenkaartjes, zuurverdiende centjes en vertederende kiekjes voor mij bewaard. Hij is zelfs een keer met naald en draad gerepareerd op een Repaircafé. Hij heeft mee genoten van plezierige uitstapjes en zwoele terrasavonden. Maar nu is hij op. Helemaal op. Uitgeleefd, uiteengerafeld, op.  
Maar ik ben er niet rouwig om, want dat was het perfecte excuus om een nieuwe ecologische versie te vragen voor mijn verjaardag. Bij de heerlijke eco-winkel Rewind kon ik terecht voor mijn nieuwe eco-gadget. Blij blij blij.

Van omgewaaide paraplu naar...

... regencape! Gat knippen in de bovenkant, klaar!

Met dank aan Helga voor de omgewaaide paraplu én het idee!

Make-over

Voor de stoffen blokken die ik wilde maken, kreeg ik in een matrassenwinkel een kleine proefmatras om te verknippen. Dat bleek moeilijker dan verwacht - mooie rechte vlakke kubusjes knippen uit een 18cm dikke matras is toch niet evident, dus ik ben overgestapt naar lelijke rommelmarktblokjes die ik dan een tof nieuw jasje geef. Maar nu zit ik wel met het matrassending. Weggooien is voor mij geen optie (reduce-reuse-recycle!) dus slingerde ze hier maar wat rond. Tot Mira iets nodig had om op te zitten toen ze aan het lage salontafeltje wilde kleuren. Ik zag mijn kans schoon! Het matrasje werd bovengehaald en mijn creatief stukje ik schoot in actie. Best tevreden over het resultaat, al zeg ik het zelf. Ik ga er misschien zelfs nog eentje maken! Moet ik wel even passeren bij de matrassenwinkel om meer matrasjes in te slaan die anders toch maar op de vuilnisbelt belanden!

Sneak preview

Ik ben bezig met iets leuks. Vind ik zelf toch. Een upcycle projectje. Je mag al eens piepen.

 Meer daarover later!

Komt dat zien, komt dat zien

Zoals de affiche zegt: hét kunstige marktje! Voor stoffen magneetletters moet je bij mij zijn, voor leuke olifantenkussens bij vriendin Nathalie! En er is ongetwijfeld nog heel wat creatiefs te scoren. Kom eens piepen, zondag 24/8 tussen 11u en 17u in de Zegelstraat in Borgerhout!