All-consuming ofte alles uit de kast!

Er zou bezoek komen dat ver moest rijden om onze nieuwe kleine man te bewonderen. Dus zouden ze blijven lunchen. Maar het brood was op en in de koelkast lag opvallend weinig beleg. Nu ben ik van het type 'liever lui dan moe' dus had ik geen zin om met 2 kinders naar de supermarkt te wandelen. Ik trok een paar kasten open, gooide al het bruikbaars op tafel en liet het eens rustig bezinken. Want als je tips leest over minder voedselverspilling, wijzen ze er altijd op dat je eerst moet opmaken wat je nog hebt. Gele en groene courgette uit eigen moestuin (van een ander, om eerlijk te zijn. Topcadeau dat ik gekregen had op mijn verjaardagspicknick, samen met eitjes uit eigen ren.) Courgettesoep dus! Bloem, suiker, room, boter, confituur. Scones natuurlijk! De keukenmachine deed al het zware werk, de dochter drukte met een glas rondjes uit het deeg en de oven deed de rest. Dan nog met de broodmachine een broodje voor bij de soep bakken. Niks moeite, maar je kan wel: 'zelfgemaakt!' juichen als je een complimentje krijgt. En mijn luie lunch was klaar. Het rijzen van de scones was wat mislukt, maar wie merkt daar nu iets van, onder zo'n toef versgeklopte slagroom?

Ceci n'est pas une boîte

Beest kreeg van al dat koers kijken nood aan een nieuwe mountainbike en dat speelgoedje is gisteren na lang wachten eindelijk aangekomen. Nu weet iedereen die mini-mensjes in huis heeft dat een doos eigenlijk geen doos is, maar wel een kasteel of een boot of een vliegtuig. Of een klein paradijsje waar je dankzij wat blokken en een dikke stift je eigen wereldje kan creëren met parken, windmolens, treinsporen, boerderijen, een vijver, brandweerkazernes en een circustent. Zo geschiedde.

Familietrekje

Dan heb je vakantie en dan zet je wat nuttige dingen op de to do lijst. En dan sta je maandagmorgen ziek op. Lijstje de vuilbak in. Niks doen en genezen in de plaats. Maar om toch koppig iets nuttigs te doen, nestel ik me met een brandende keel, kloppend hoofd en pijnlijke oren samen met een kopje thee en naald en draad in de zetel. Herstelwerkjes! Hier slingeren al eventjes 2 grotemensenjassen, een mannentrui en een vestje van ons meisje met gapende gaten rond en dit is het uitgelezen moment om ze aan te pakken.

Al naaiend op de zetel denk ik terug aan mijn oma. Zij was naaister en maakte duffel coats, hippe zomervestjes en meer van dat moois voor al haar kleinkinderen. En ze kon niks weggooien. Dat gen heb ik van haar geërfd. Dozen vol oude knopen lagen te wachten tot die ene gelijkaardige knoop van je broek sprong. En dan ging oma aan de slag, terwijl je boven een kop dampende zelfgemaakte soep toekeek en opa ondertussen voor zijn plezier je schoenen stond op te blinken.  Zo liefdevol eigenlijk, die kleine handelingen.

Wat ik spijtig genoeg niet geërfd heb van oma, is haar sokkenstoppersgen. Op reis in Edinburgh tikte ik op een rommelmarktje nochtans een prachtige ouderwetse houten  'mushroom' op de kop. Dat ding steek je dan in de hiel en dan kan je gaten wegtoveren met naald en draad. Maar het gaat me toch wat te ver, sokken stoppen. Ik koop gewoon nieuwe sokken. Dat zou mijn oma niet gedaan hebben;  repareren die handel! 
Maar er werd ten huize oma en opa wel meer 'gered' in plaats van weggegooid. Zo herinner ik me ook hoe je bij een logeerpartijtje bij hen wakker werd met de geur van spek met eitjes en dat je dan na dat heerlijke ontbijt met een boterham door de pan mocht om het spekvet op te soppen. En dat het velletje dat op de warme melk kwam ook op een boterham ging. Niks ging verloren. Mooie oude tijden. Heel erg hip eigenlijk ook,  want het was consuminderen avant-la-lettre: niets weggooien, maar het beste maken van wat je hebt. 
Een trip to Memory Lane, heerlijk. Misschien moet ik wat vaker ziek op de zetel hangen. En toch maar eens echt leren hoe ik sokken moet stoppen.

Lentefeest

Mei, dat betekent communies en lentefeesten alom! Mijn neefje staat in de spotlights dit jaar en zijn ouders zijn 2 jaar geleden bij het lentefeest van zijn zus een mooie traditie begonnen: in plaats van een feest met overdreven veel volk/eten/cadeaus gaan ze gezellig met het gezin op weekend. Daar worden er dan speciale momenten gereserveerd waarop de lentefeester mooie woorden over zichzelf in een creatief jasje cadeau krijgt. Die mooie woorden hebben oma's, tantes, zusjes, kortom de hele familie, op voorhand stiekem meegegeven.

Voor zijn zus had ik 2 jaar geleden een heen-en-weer-boekje, waarin we nog steeds schrijven (want het plan is om dat te doen tot ik 85 ben en zij 58).Voor mijn neefje heb ik nu een hoop redenen waarom ik hem graag zie in een leuk potje gestoken. Ik hoop dat hij er blij mee is en er regelmatig eentje uitvist om te (her)lezen! 

Op elkedageenkleinbeetjegeluk.wordpress.com zie je de blog van zijn mama met een foto van 'mijn' momentje met neefje Florian!

Besmettelijk!

Ons meisje heeft de recycleer/upcycle/hergebruik-microbe nu ook te pakken! Op de rommelmarkt vonden we een leuk houten tafeltje en stoeltje op perfecte Mira-hoogte, maar het zag er allemaal wat afgeleefd uit. We namen het toch mee naar huis, beest en mormel gingen aan de slag en het resultaat mag gezien worden! Weer een zieltje gewonnen!

Peuterpret en smosserij

Oké, we zijn er wat laat mee, maar ons meisje moest haar nieuwjaarsversje voor meter en peter nog zeggen. Dus komt de bende naar jaarlijkse traditie (die vorig jaar van start ging) wafels eten bij ons thuis. En Mira geeft dan ook een kleine attentie aan haar meter en peter. Vorig jaar gaf ze een geitje en een schoolbord (van Oxfam), dit jaar is het zelfmaaksnoeperij: een pot met alles erin om koekjes te maken! En dat het écht een cadeautje van Mira is, zie je hier:

Van oud naar nieuw

Ik gooi niet graag iets weg, ik denk dat dat op deze blog al wel duidelijk is geworden. Maar met een kalender van het vorige jaar kan je niets meer natuurlijk... Natuurlijk wel! De spreukenkalender van tijdschrift Flow vermeldt geen dagen of jaren, enkel datum en maand, dus die is ideaal om door te geven! Dat heb ik de voorbije jaren dan ook trouw gedaan. Nu gaat de 'oude' kalender van 2014 naar Ellen, zij geeft de kalender van 2013 dit jaar aan Natalie en Natalie geeft de kalender van 2012 weer door aan iemand anders en zo gaat dat door en door en door. Oneindige recyclage, dus. 'Hoera, hoera, hoera,' juicht mijn innerlijke recyclagefreakje dan. Hoera!

Creativi-tijd

Soms is het wat té, met al die feestdagen. Cadeautje. Cadeautje. Nog een cadeautje. En nog maar eentje voor de nieuwjaarsbrief. Om dat een beetje te compenseren, koop ik voor mijn oudste metekind geen cadeautje voor nieuwjaar, maar plannen we rond die tijd steeds een meterdag. Dan komt die grote kleine meid een middagje knutselen - met recyclagemateriaal. Dit jaar hadden we een heerlijke middag vol meidengetater en geknoop ondertussen, waardoor die grote kleine meid hiermee naar huis ging.

Lampje uit de kringwnkel, oude bekleding weggeknipt en vervangen door restjes stof die we eraan geknoopt hebben. Dat idee heb ik schaamteloos gepikt op Pinterest! Whoop whoop voor Pinterest!

EVA heeft een boodschap van algemeen nut

Ik eet hummus, ik eet vis, ik kook soms eens uit het overheerlijke veggie-kookboek Plenty van Ottam Ottolenghi. Ik eet chocolade, ik drink sojamelk, ik knabbel op worteltjes en ik heb extra scherpe messen in huis om de steak goed te kunnen snijden. En ik wil ook graag deze oproep van Ethisch Vegetarisch Alternatief helpen verspreiden:

Waarschijnlijk heb je ze ook al gezien, de filmpjes van de Vlam die op de VRT uitgezonden worden als boodschap van algemeen nut en waarin een slagerszoon het heeft over dat heerlijke stukje B12 of waarin gelukkige varkentjes zichzelf als lekker stukje vlees promoten. Doordat deze vleespromotiefilmpjes als boodschap van algemeen nut beschouwd worden, komen ze aan een gunsttarief op de openbare omroep. 

EVA en bijna 10.000 mensen, groenteboeren, andere organisaties en voedingsdeskundigen vinden het absurd dat deze filmpjes gepromoot worden als boodschap van algemeen nut terwijl de hoge vleesconsumptie grote gevolgen heeft voor het klimaat en onze gezondheid.

Daarom lanceerden we een petitie om de bevoegde ministers te vragen om de spotjes over vleespromotie te vervangen door spotjes over vleesvermindering. Ons doel is dat minstens 15.000 mensen tekenen en daarbij kun jij ons helpen. 

1) Teken de petitie  via www.evavzw.be

2) Verspreid de petitie via facebook en/of twitter

foto van evavzw.be

Jarig!

Dan heb je een kroon nodig! En slingers! Als je dan met een moeder zoals ik opgescheept zit, wordt dat niet opgelost met een ritje naar de winkel, maar zal dat eigenhandig en vooral zo veel mogelijk met recyclagemateriaal gemaakt worden. Arm kindje, hoor ik je denken. Dat begrijp ik, maar ik kan het niet laten! Ik dus aan de slag. De vlaggetjes had ik al voor haar eerste verjaardag genaaid uit grotendeels overschotjes stof. De kroon van vorig jaar was heel leuk, maar een 2de verjaardag vraagt toch om een nieuwe kroon. Ik dook in mijn kast en viste er het perfecte materiaal uit: velcro die mijn vent overhad van een projectje, 2 gehaakte bloemen die mijn mama ooit gehaakt heeft, dikke vilt (gemaakt uit gerecycleerde PET-flessen, van winkel Rewind) en kleurrijke lintjes die ik altijd uit de mouwen van t-shirts knip - er zitten van die lintjes aan om je t-shirts op te hangen, maar die van mij liggen op stapeltjes in mijn kast, dus ik knip ze eruit voor je-weet-maar-nooit-welk-knutselproject en ze zijn al eens van pas gekomen zoals je in dit blogbericht leest. 

Knipknip, knoopknoop, naainaai, kroon klaar!