Familietrekje

Dan heb je vakantie en dan zet je wat nuttige dingen op de to do lijst. En dan sta je maandagmorgen ziek op. Lijstje de vuilbak in. Niks doen en genezen in de plaats. Maar om toch koppig iets nuttigs te doen, nestel ik me met een brandende keel, kloppend hoofd en pijnlijke oren samen met een kopje thee en naald en draad in de zetel. Herstelwerkjes! Hier slingeren al eventjes 2 grotemensenjassen, een mannentrui en een vestje van ons meisje met gapende gaten rond en dit is het uitgelezen moment om ze aan te pakken.

Al naaiend op de zetel denk ik terug aan mijn oma. Zij was naaister en maakte duffel coats, hippe zomervestjes en meer van dat moois voor al haar kleinkinderen. En ze kon niks weggooien. Dat gen heb ik van haar geërfd. Dozen vol oude knopen lagen te wachten tot die ene gelijkaardige knoop van je broek sprong. En dan ging oma aan de slag, terwijl je boven een kop dampende zelfgemaakte soep toekeek en opa ondertussen voor zijn plezier je schoenen stond op te blinken.  Zo liefdevol eigenlijk, die kleine handelingen.

Wat ik spijtig genoeg niet geërfd heb van oma, is haar sokkenstoppersgen. Op reis in Edinburgh tikte ik op een rommelmarktje nochtans een prachtige ouderwetse houten  'mushroom' op de kop. Dat ding steek je dan in de hiel en dan kan je gaten wegtoveren met naald en draad. Maar het gaat me toch wat te ver, sokken stoppen. Ik koop gewoon nieuwe sokken. Dat zou mijn oma niet gedaan hebben;  repareren die handel! 
Maar er werd ten huize oma en opa wel meer 'gered' in plaats van weggegooid. Zo herinner ik me ook hoe je bij een logeerpartijtje bij hen wakker werd met de geur van spek met eitjes en dat je dan na dat heerlijke ontbijt met een boterham door de pan mocht om het spekvet op te soppen. En dat het velletje dat op de warme melk kwam ook op een boterham ging. Niks ging verloren. Mooie oude tijden. Heel erg hip eigenlijk ook,  want het was consuminderen avant-la-lettre: niets weggooien, maar het beste maken van wat je hebt. 
Een trip to Memory Lane, heerlijk. Misschien moet ik wat vaker ziek op de zetel hangen. En toch maar eens echt leren hoe ik sokken moet stoppen.

Huisje-Tuintje-Beestje

Beestje had ik al (dat is het koosnaampje voor mijn lief). Huisje ook. Enfin, appartement toch. Tuintje nog niet. Nu wel! En er groeien braambessen en blauwe bessen en aardbeien in die tuin! Driewerf hoera!

Leuk detail: het is het huis van de grootvader van mijn lief. Een huis met een familiegeschiedenis dus. Mira's overgrootvader kweekte er de prachtigste fuchsia's en hield er in de tuin bloemententoonstellingen waar mensen van vele dorpen verder jaarlijks naartoe fietsten. Mira's grootmoeder groeide in dit huis op en ging naar het kleuterschooltje om de hoek. En daar zullen onze meid en ons freggeltje ook hun eerste stapjes in de grote wereld zetten, net als hun papa trouwens deed! Dat maakt het allemaal wel extra speciaal, vind ik, om daar te gaan wonen met ons gezinnetje.

Nu nog verbouwen. En dat is naar het schijnt een ander paar mouwen. En dan nog liefst zo eco mogelijk. Tja, we blijven freaks, he!

 HUI

Vierpotige schatten op zolder

Vroeger konden de mensen nog dingen. Nuttige, stoere, echte dingen. Zoals hout bewerken. Zo timmerde de vava van mijn vent in lang vervlogen tijden een voetenbankje. Want dat is handig als je na een vermoeiende dag je voeten omhoog wil leggen. En de moemoe van mijn vent kon ook dingen. Echte dingen. Zij kon naaien. Dus toverde ze dat houten voetenbankje om in een schattig schaapje. En dat schattige schaapje ondersteunde jarenlang hun vermoeide benen. En de kleinkinderen speelden met het schaapje. En toen werden de kleinkinderen groot en de benen minder moe dus het schaapje verhuisde naar de zolder. Maar toen werd er weer een kleintje geboren in de familie. Ons kleintje. We zochten schatten voor haar op zolder. Nu woont het schaapje bij ons.

Back to the Future

Toen ik uitvloog om met  Roomie  in de grote stad te gaan wonen, nam ik iets mee uit mijn oude kamertje zodat ik me altijd thuis zou voelen op mijn nieuwe plekje: de schommelstoel die van vaders studentenkot weer naar grootmoeder verhuisde en jaren later op mijn tienerkamer belandde. Heerlijk om heen en weer te wiegen en jezelf tot rust te schommelen. Toen ik met mijn mannetje ging samenwonen, ging die stoel natuurlijk ook mee en ondertussen staat ie al een heel dik jaar te pronken op de slaapkamer van ons meisje. Ons mormeltje drinkt daar voor het slapengaan haar pap, wiegend in onze beschermende armen. En ik schommel dan heen en weer, tussen zoete herinneringen van vroeger en de grote dromen van nu. 

Omdat de oude geruiten kussentjes hun houdbaarheidsdatum al lang achter zich hadden gelaten, kreeg dit familiestuk net een nieuw - deels gerecycleerd - jasje. Ik kijk er al naar uit om ook op ons volgende stekje een perfect plaatsje te vinden voor de stoel. In zijn nieuwe jasje, met zijn geschiedenis.