Besmettelijk!

Ons meisje heeft de recycleer/upcycle/hergebruik-microbe nu ook te pakken! Op de rommelmarkt vonden we een leuk houten tafeltje en stoeltje op perfecte Mira-hoogte, maar het zag er allemaal wat afgeleefd uit. We namen het toch mee naar huis, beest en mormel gingen aan de slag en het resultaat mag gezien worden! Weer een zieltje gewonnen!

Wie bij de hond slaapt...

Mijn vent is ook aan het upcyclen geslagen. Als whiskyliefhebber heeft hij veel, heel veel flessen staan en af en toe geraakt er al eens eentje leeg. Vaak zijn dat mooie dingen die het niet verdienen om zo maar in de glasbak te belanden. Dus heeft hij een glassnijder gekocht en nu kan hij van die lege flessen iets moois maken, zoals vazen (die bv ook te koop zijn in de topwinkel Rewind, maar daar wel wat duurder zijn), glazen, lampen of originele kapstokken met de teutekes. 
Weer een zieltje gewonnen voor het upcyclen! We gaan de hele wereld veroveren, whoehoew!

 

 

Van moeder op dochter op kleindochter

Als kind vond ik het heerlijk om met mijn mama broodpudding te maken met oud brood. Brood in stukjes scheuren, melk- en eiermengsel erover, oven in, smullen maar. 

Nu vind ik het nog steeds fijn, vooral ook omdat er zo geen restjes in de vuilbak belanden. Dus doe ik hetzelfde met dochterlief. Zitten we samen brood te scheuren en eieren te klutsen. De zompige rozijnen laten we achterwege, wij doen er lekkere chocolade en nootjes bij of appeltjes, amandelen en kaneel. En een schepje pudding, want zonder pudding is het geen broodpudding, zegt het lief. Benieuwd of het dochtertje later ook met een kleintje in haar keuken ongeduldig zal zitten wachten tot hun zelfgebakken broodpudding-naar-mama's-recept-maar-met-een-eigen-twist uit de oven kan.

de opwarming: 3 generaties ondersteboven op een rij

the making of

en als de helft al opgesnoept is

Wachten op Freggel

Laatste werkdag gehad. En nu wachten tot Freggel uit mijn buik wil springen. Meter en peter kregen ondertussen ook al 'de vraag' voorgeschoteld en zeiden gelukkig allebei 'ja!'. Freggel mag dus gerust zijn.

Vijgen vóór Pasen

Zo'n 3,5 maand geleden zijn we verhuisd naar ons tussenstation in Zoersel en dat betekende afscheid nemen van een paar dingen. Van ons knusse appartement, van de leuke buren met de gezellige straatfeesten, van even aanbellen bij die vrienden omdat ik er toch net passeer, van samen met vriendinnetje Sien van om de hoek naar de zoo of de speeltuin. En met pijn in het hart moesten we ook vertrekken uit de fantastische crèche waar Mira met plezier 4 keer per week ging spelen. Als afscheidscadeautje gaven we haar speelgroep een boek met cd omdat Mira zelf zo graag zingt. De poetsploeg en administratief medewerkers trakteerden we op zelfge...kochte koekjes en de geweldige verzorgsters kregen een zelfgemaakte ster met gerecycleerde stofjes om in hun kerstboom te hangen. Op de achterkant daarvan stempelden we kusjes en Mira's naam, zo hopen we elk jaar een glimlach op hun gezicht te toveren als ze kerstboomversierend aan ons meisje terugdenken.

Een kleine stap

Stap 1 om wat plastiek uit ons huis te bonjouren: de plastieken brooddoos vliegt buiten, want ik kreeg een prachtig roestvrij stalen exemplaar met de feestdagen! En ik deed mezelf ook nog zo'n drinkbus cadeau. Dubbel blij.

Waarom zou zo'n stalen ding nu beter zijn? In plastiek zitten ftalaten, dat zijn stoffen die het materiaal buigbaar maken. En die kunnen  je eten 'contamineren'. Vandaag las ik dat zwangere vrouwen met veel ftalaten in hun bloed meer kans hebben op kindjes met een lager IQ. Waarschijnlijk moeten ze ook dringend eens onderzoek doen naar de goedgelovigheid (en het IQ) van de zwangere vrouw, maar mijn boterhammetjes en slaatjes in een stalen doosje leggen in plaats van in een plastieken exemplaar kost me weinig moeite, toch? En baadt het niet, dan schaadt het niet, zegt de volksmond.

Zwanger of niet, wetenschap of bangmakerij, er zullen vanaf nu dus weer wat minder vreemde stoffen in mijn eten lekken!

 .

Lettertjes, lettertjes, lettertjes

Geruild voor een heerlijk zelfgebakken brood boordevol gezonde pitjes. Merci, Peggy!