Vijgen vóór Pasen

Zo'n 3,5 maand geleden zijn we verhuisd naar ons tussenstation in Zoersel en dat betekende afscheid nemen van een paar dingen. Van ons knusse appartement, van de leuke buren met de gezellige straatfeesten, van even aanbellen bij die vrienden omdat ik er toch net passeer, van samen met vriendinnetje Sien van om de hoek naar de zoo of de speeltuin. En met pijn in het hart moesten we ook vertrekken uit de fantastische crèche waar Mira met plezier 4 keer per week ging spelen. Als afscheidscadeautje gaven we haar speelgroep een boek met cd omdat Mira zelf zo graag zingt. De poetsploeg en administratief medewerkers trakteerden we op zelfge...kochte koekjes en de geweldige verzorgsters kregen een zelfgemaakte ster met gerecycleerde stofjes om in hun kerstboom te hangen. Op de achterkant daarvan stempelden we kusjes en Mira's naam, zo hopen we elk jaar een glimlach op hun gezicht te toveren als ze kerstboomversierend aan ons meisje terugdenken.

Een kleine stap

Stap 1 om wat plastiek uit ons huis te bonjouren: de plastieken brooddoos vliegt buiten, want ik kreeg een prachtig roestvrij stalen exemplaar met de feestdagen! En ik deed mezelf ook nog zo'n drinkbus cadeau. Dubbel blij.

Waarom zou zo'n stalen ding nu beter zijn? In plastiek zitten ftalaten, dat zijn stoffen die het materiaal buigbaar maken. En die kunnen  je eten 'contamineren'. Vandaag las ik dat zwangere vrouwen met veel ftalaten in hun bloed meer kans hebben op kindjes met een lager IQ. Waarschijnlijk moeten ze ook dringend eens onderzoek doen naar de goedgelovigheid (en het IQ) van de zwangere vrouw, maar mijn boterhammetjes en slaatjes in een stalen doosje leggen in plaats van in een plastieken exemplaar kost me weinig moeite, toch? En baadt het niet, dan schaadt het niet, zegt de volksmond.

Zwanger of niet, wetenschap of bangmakerij, er zullen vanaf nu dus weer wat minder vreemde stoffen in mijn eten lekken!

 .

Lettertjes, lettertjes, lettertjes

Geruild voor een heerlijk zelfgebakken brood boordevol gezonde pitjes. Merci, Peggy!

Plastic soup

Ik wil minder plastic in huis. Als je er iets over leest, is het meestal slecht nieuws. Plastic soup in onze oceanen, ftalaten in je lijf, ongezonde stoffen in plastic kinderspeelgoed. En er slingert meer van dat spul in huis rond dan je op het eerste zicht denkt. Badeendjes. Brooddozen. Plastic kinderbordjes. Kleine plastic bolletjes in je verzorgingsproducten zoals een scrub. Verse soep vol vitaminen in plastic potten vol schadelijke stoffen die in je eten sijpelen en je hormoonhuishouding overhoop gooien. Ik ben niet dapper genoeg om het allemaal in 1 keer buiten te smijten, want eens je begint, moeten er veel spullen weg, maar ik neem me toch voor om er meer oog voor te hebben. Zo heb ik onlangs voor mormeltje een stalen drinkbus gekocht. En op mijn wenslijstje van Kerst stond een roestvrije stalen brooddoos voor mezelf.  En voor freggel ga ik bestek, bekers en bordjes van bamboe kopen. En alle badeendjes vliegen buiten!

Peuterpret en smosserij

Oké, we zijn er wat laat mee, maar ons meisje moest haar nieuwjaarsversje voor meter en peter nog zeggen. Dus komt de bende naar jaarlijkse traditie (die vorig jaar van start ging) wafels eten bij ons thuis. En Mira geeft dan ook een kleine attentie aan haar meter en peter. Vorig jaar gaf ze een geitje en een schoolbord (van Oxfam), dit jaar is het zelfmaaksnoeperij: een pot met alles erin om koekjes te maken! En dat het écht een cadeautje van Mira is, zie je hier:

Van oud naar nieuw

Ik gooi niet graag iets weg, ik denk dat dat op deze blog al wel duidelijk is geworden. Maar met een kalender van het vorige jaar kan je niets meer natuurlijk... Natuurlijk wel! De spreukenkalender van tijdschrift Flow vermeldt geen dagen of jaren, enkel datum en maand, dus die is ideaal om door te geven! Dat heb ik de voorbije jaren dan ook trouw gedaan. Nu gaat de 'oude' kalender van 2014 naar Ellen, zij geeft de kalender van 2013 dit jaar aan Natalie en Natalie geeft de kalender van 2012 weer door aan iemand anders en zo gaat dat door en door en door. Oneindige recyclage, dus. 'Hoera, hoera, hoera,' juicht mijn innerlijke recyclagefreakje dan. Hoera!

Creativi-tijd

Soms is het wat té, met al die feestdagen. Cadeautje. Cadeautje. Nog een cadeautje. En nog maar eentje voor de nieuwjaarsbrief. Om dat een beetje te compenseren, koop ik voor mijn oudste metekind geen cadeautje voor nieuwjaar, maar plannen we rond die tijd steeds een meterdag. Dan komt die grote kleine meid een middagje knutselen - met recyclagemateriaal. Dit jaar hadden we een heerlijke middag vol meidengetater en geknoop ondertussen, waardoor die grote kleine meid hiermee naar huis ging.

Lampje uit de kringwnkel, oude bekleding weggeknipt en vervangen door restjes stof die we eraan geknoopt hebben. Dat idee heb ik schaamteloos gepikt op Pinterest! Whoop whoop voor Pinterest!