Plastic soup

Ik wil minder plastic in huis. Als je er iets over leest, is het meestal slecht nieuws. Plastic soup in onze oceanen, ftalaten in je lijf, ongezonde stoffen in plastic kinderspeelgoed. En er slingert meer van dat spul in huis rond dan je op het eerste zicht denkt. Badeendjes. Brooddozen. Plastic kinderbordjes. Kleine plastic bolletjes in je verzorgingsproducten zoals een scrub. Verse soep vol vitaminen in plastic potten vol schadelijke stoffen die in je eten sijpelen en je hormoonhuishouding overhoop gooien. Ik ben niet dapper genoeg om het allemaal in 1 keer buiten te smijten, want eens je begint, moeten er veel spullen weg, maar ik neem me toch voor om er meer oog voor te hebben. Zo heb ik onlangs voor mormeltje een stalen drinkbus gekocht. En op mijn wenslijstje van Kerst stond een roestvrije stalen brooddoos voor mezelf.  En voor freggel ga ik bestek, bekers en bordjes van bamboe kopen. En alle badeendjes vliegen buiten!

Peuterpret en smosserij

Oké, we zijn er wat laat mee, maar ons meisje moest haar nieuwjaarsversje voor meter en peter nog zeggen. Dus komt de bende naar jaarlijkse traditie (die vorig jaar van start ging) wafels eten bij ons thuis. En Mira geeft dan ook een kleine attentie aan haar meter en peter. Vorig jaar gaf ze een geitje en een schoolbord (van Oxfam), dit jaar is het zelfmaaksnoeperij: een pot met alles erin om koekjes te maken! En dat het écht een cadeautje van Mira is, zie je hier:

Van oud naar nieuw

Ik gooi niet graag iets weg, ik denk dat dat op deze blog al wel duidelijk is geworden. Maar met een kalender van het vorige jaar kan je niets meer natuurlijk... Natuurlijk wel! De spreukenkalender van tijdschrift Flow vermeldt geen dagen of jaren, enkel datum en maand, dus die is ideaal om door te geven! Dat heb ik de voorbije jaren dan ook trouw gedaan. Nu gaat de 'oude' kalender van 2014 naar Ellen, zij geeft de kalender van 2013 dit jaar aan Natalie en Natalie geeft de kalender van 2012 weer door aan iemand anders en zo gaat dat door en door en door. Oneindige recyclage, dus. 'Hoera, hoera, hoera,' juicht mijn innerlijke recyclagefreakje dan. Hoera!

Creativi-tijd

Soms is het wat té, met al die feestdagen. Cadeautje. Cadeautje. Nog een cadeautje. En nog maar eentje voor de nieuwjaarsbrief. Om dat een beetje te compenseren, koop ik voor mijn oudste metekind geen cadeautje voor nieuwjaar, maar plannen we rond die tijd steeds een meterdag. Dan komt die grote kleine meid een middagje knutselen - met recyclagemateriaal. Dit jaar hadden we een heerlijke middag vol meidengetater en geknoop ondertussen, waardoor die grote kleine meid hiermee naar huis ging.

Lampje uit de kringwnkel, oude bekleding weggeknipt en vervangen door restjes stof die we eraan geknoopt hebben. Dat idee heb ik schaamteloos gepikt op Pinterest! Whoop whoop voor Pinterest!

Blokken (nee, niet met Ben Crabbé)

Nieuwe rommelmarkt/naaiverslaving! Grote en kleine stoffen speelblokken naaien! Ik kan niet anders dan die blokken kopen als ik ze op een rommelmarkt zie. Ook - of eigenlijk zeker - als ze lelijk zijn. En dan tover ik er thuis een leuk stofje rond. Pimpen heet dat dan in het hips. Een aardig geboortecadeau, easy peasy en steeds een mooi resultaat. Moet je ook eens doen. Hier vind je een handleiding:

• Knip 6 gelijke vierkantjes uit hippe reststofjes - best een heel klein beetje groter dan het blokje dat je wil pimpen.
• Leg ze in een kruis (= 4 onder elkaar en eentje links en rechts van tweede stofje in de rij). Zoiets dus:          

Het spelletje Loco van dochter Mira doet dienst als didactisch materiaal...

• Naai alle deeltjes zo aan elkaar - goede kanten op elkaar leggen! - maar blijf telkens een halve centimeter weg van de rand, omdat je later moet kunnen manoeuvreren met de stofjes.

• Naai dan eend en appel aan elkaar, vervolgens appel en bloem, eend en huis en tot slot bloem en huis. Nu heb je een blokje met 1 open kant, namelijk stofje auto.
• Naai 1 zijde van stofje auto ook vast en draai je naaiwerk binnenstebuiten zodat de mooie kant nu aan de buitenkant zit.
• Steek je blok erin.
• Naai de 2 overige zijden met de hand vast met een blinde steek.

Easy peasy. Ik zei het toch!

EVA heeft een boodschap van algemeen nut

Ik eet hummus, ik eet vis, ik kook soms eens uit het overheerlijke veggie-kookboek Plenty van Ottam Ottolenghi. Ik eet chocolade, ik drink sojamelk, ik knabbel op worteltjes en ik heb extra scherpe messen in huis om de steak goed te kunnen snijden. En ik wil ook graag deze oproep van Ethisch Vegetarisch Alternatief helpen verspreiden:

Waarschijnlijk heb je ze ook al gezien, de filmpjes van de Vlam die op de VRT uitgezonden worden als boodschap van algemeen nut en waarin een slagerszoon het heeft over dat heerlijke stukje B12 of waarin gelukkige varkentjes zichzelf als lekker stukje vlees promoten. Doordat deze vleespromotiefilmpjes als boodschap van algemeen nut beschouwd worden, komen ze aan een gunsttarief op de openbare omroep. 

EVA en bijna 10.000 mensen, groenteboeren, andere organisaties en voedingsdeskundigen vinden het absurd dat deze filmpjes gepromoot worden als boodschap van algemeen nut terwijl de hoge vleesconsumptie grote gevolgen heeft voor het klimaat en onze gezondheid.

Daarom lanceerden we een petitie om de bevoegde ministers te vragen om de spotjes over vleespromotie te vervangen door spotjes over vleesvermindering. Ons doel is dat minstens 15.000 mensen tekenen en daarbij kun jij ons helpen. 

1) Teken de petitie  via www.evavzw.be

2) Verspreid de petitie via facebook en/of twitter

foto van evavzw.be

Huisje-Tuintje-Beestje

Beestje had ik al (dat is het koosnaampje voor mijn lief). Huisje ook. Enfin, appartement toch. Tuintje nog niet. Nu wel! En er groeien braambessen en blauwe bessen en aardbeien in die tuin! Driewerf hoera!

Leuk detail: het is het huis van de grootvader van mijn lief. Een huis met een familiegeschiedenis dus. Mira's overgrootvader kweekte er de prachtigste fuchsia's en hield er in de tuin bloemententoonstellingen waar mensen van vele dorpen verder jaarlijks naartoe fietsten. Mira's grootmoeder groeide in dit huis op en ging naar het kleuterschooltje om de hoek. En daar zullen onze meid en ons freggeltje ook hun eerste stapjes in de grote wereld zetten, net als hun papa trouwens deed! Dat maakt het allemaal wel extra speciaal, vind ik, om daar te gaan wonen met ons gezinnetje.

Nu nog verbouwen. En dat is naar het schijnt een ander paar mouwen. En dan nog liefst zo eco mogelijk. Tja, we blijven freaks, he!

 HUI